Çay dediğinin usulu üçtür,
Üç şeyden yapılır: çay, su, şeker.
Üç şeyde yapılır: ateş, semaver, demlik.
Üç şeyde ikram edilir: tepsi, tabak, bardak.
Bir çok dilde çayın karşılığı üç harftir.
Bir de çay üç’ün olduğu yerde içilir:
Bir sen, bir seni Yaradan bir de seni seven…

Ben seni, kimseler olmadığı için değil, kimse olamadığın için sevdim.Aşkı en masum yerimde yoklayıp, sana yürümeyi yeni öğrenen bebekler gibi düşe kalka geldim…

Ellerimden tutmaya bilirdin.Beni sevmeye bilirdin.İçinde bana akan teninin adını “aşk” koymaya bilirdin ki sen yine bilirdin her şeyi bildiğin gibi…
Sen beni sevmiyordun, bense en aşikarlığındaydım sevdamın.Vazgeçmelerin bana düşeceğini nerden bilebilirdim?..
Bu senden kaçmak değil, bu içimde yitirdiğim kendimdendir.Çünkü ben sana, gelmekle tüm bildiğim, öğrendiğim beni ben eden her şeyden vazgeçerek geldim. Ben sana gelirken kendimden geçtim…

Aşk için şimdi senden geçiyorum. Bir ömrü bir ana sığdırarak kendimi, senli düşlerin en törpüsüz yerine itiyorum.Her uykuya dalışımda törpülenmeyen yanlarının yüreğime, tenime takılıp acıtsın diye…

Sen adını bana acı ile öğreten..
Adını biliyorum..
Adını öğrendim..
Adın Aşk…

Suretinse bir yokluk…
Suretinse unutulmaya mahkum..
Suretinse hiç yaşamamışlığım..
Aynaların aksinde…

Yoklukla barışmayan ruhum, varlığına inandığı günlerde seni tanıdı.Sen ne cennet olabiliyordun ne de cehennem. Sendeliyordum seninle. Ne dokunabiliyorduk ne de yanabiliyorduk ellerimiz de…
Rüyalarımda gördüklerim, aynadaki ters iz düşümleri gibiydi. Seni tanımıyordum Aşk’ı görüyordum. Yaklaştıkça sana…Sana yaklaştıkça biraz daha yabancı oluyordum…

Gecenin en son noktasında, kendimden yitiyor, sana doğamıyorken senin aşk’ında kayboluyordum…

Bizimkisi suretsiz bir Aşk’tı…
Sen beni, bende seni tanımıyorduk…
Tanıdığımda ise Aşk’ın vazgeçmek olduğunu hatırlamak bana düştü…

Sen kendini karanlıklar olarak nitelerdin.Bense aydınlığında, yürüyordum senin.Aramızda ki yabancılık böyle başladı…
Sen ben de seni, ben de sen de beni görüyorduk…
Aynalar yalancı, Aşk ise gerçekti bize…

Susmalarının ardında saklanan sen aslında seni yansıtmıyordu.Ben sen de Aşk’ı görüyordum..Bunu farkettiğim de ise bana Aşk’ın vazgeçilmezi olan (vaz)geçmeyi kabullenmek kaldı…

Şimdi biz; birbirini tanıdığı kadar birbirine yabancı, İki insan iki Adı konulmamış bir duyguyuz…

Aşk’tım..
Aşık’tım…
(Vaz)Gecebilirdim..
Geçtim..!

20-11-2007
Bu yazı bir tarihte elime geçti aşk ile ilgili bir şeyler ararken. Yazarını bilmiyorum.

Modern fiziğe göre madde yoktur. Atomlar küçük parçaçıklardan oluşmaktadırlar. parçacıklar ise gerçekte var olmayan, matematiksel formüllerle açıklanan dalga hareketleridir. Bu durumda madde diye bir şey yoktur. sadece algı vardır. Öyleyse MATRİX filmindeki gibi bizler sadece bir algının içinde mi yaşıyoruz. bize bu algıyı seyrettiren kim. Ve madde yoksa bizde yokuz. Peki o zaman bu parçacıklar nedir? Ruh olabilir mi?

Alastair I. M. Rae “Eğer gerçeklik gözlenense, ve kuantum fiziği evrensel ise gözlemi kim veya ne yapıyor?”

“Ömer, mekteplerden birinde edebiyat muallimiydi. Merhumu yakından tanımış olanlar pek iyi bilirler; bazen bir şeyi diline dolar, günlerce onu tekrar ederdi. O zaman da bir şey tutturmuştu: “İlim başka, irfan başka… Arif başka, alim başka diyordu.

Derin bilgisi ve çok okumasıyla şöhret almış bir muallim arkadaşı bir gün Ömer’e takılmak istedi: “Ömer Bey, ‘ilim başka irfan başka’ diyorsunuz. Ben buna pek akıl erdiremiyorum. Lutfedin de bana bunu bir anlatın” dedi.

Ömer Seyfettin, “başkadır cancağızım dedi. Kızmazsanız bir misalle anlatayım. Mesela siz çok okumuşsunuz, alimsiniz, fakat arif değilsiniz. Bizim serhademe (başhademe) okumamıştır. Binaenaleyh alim değildir, fakat ariftir” Muallim arkadaşı biraz bozuldu. Fakat Ömer darılacak bir insan olmadığı için renk vermedi. Herkesle beraber güldü, geçti.

Sekiz, on gün kadar sonraydı. Ömer bir gün muallimler odasına sevinçli bir havadisle girdi. ‘Müjde’, diyordu. ‘Avusturya’dan iki yüz vagon şeker geliyormuş… Şeker dehşetli ucuzlayacak’ Ömer sık sık İttihat ve Terakki Merkez-i Umumisine gidip geldiği için diğer bazı arkadaşlarla beraber alim dediğimiz arkadaş da havadise inandı ve memnuniyet gösterdi.

Bir iki dakika sonra odaya giren Serhademeye Ömer, aynı havadisi tekrar etti. Fakat o pek seviniyor gibi görünmedi, terbiyeli bir tavırla ‘inanma beyim, yem borusudur bu. Avusturya şekeri bulsa kendisi yer’ dedi. Ömer çocuk gibi ellerini çırparak zıplamağa başladı. Alim arkadaşına; ‘Yalan mı söylemişim cancağızım’, dedi. ‘Bak siz bütün ilminize rağmen bu havadise inandınız. Fakat o yutmadı, cancağızım. Çünkü onda ilim yok ama irfan var. “

İşte alimle arif arasındaki fark böyle bir şey olsa gerek. Alim bir bilen iken, arif, bir sezen konumunda. Arifler güçlü sezgileri ve olayların arka planına bakma kabiliyetleri ile ön plana çıkarken, alimler daha çok analize tabi tutulmamış safi bilgileri ile ön plana çıkıyorlar.

Kimin alim kimin arif olduğunu Allah bilir, ancak bilinmesi gereken bir şey varsa her insanın kendi ekseninde bir tecrübe yumağı olduğudur. En tepe yöneticinin de, en üst makamdaki kişinin de, hiyerarşik olarak ve eğitim bakımından seviyesi ne olursa olsun en alt düzeyde bulunan çalışanın da fikirlerine değer vermek gerek. Kurumlar, şirketler partiler, okullar, medya kuruluşları ancak bu şekilde başarılarına başarı katabilirler.

Kaynak: Milli Gazete

Ders:
Çalışmadan emek harcamadan gelinen nokta başarı Sayılmaz. Kolay kazanılan, kolay kaybedilir. Her işte alın teri ve emek şarttır.

Lütfen buradan powerpoint sunusunu çalıştırınız.

Biz şiirlere bakalım…

Ömer Hayyam’ın bütün dörtlüklerini buradan indirebilirsiniz…

Ey özünün sırlarına akıl ermeyen;
Suçumuza, duamıza önem vermeyen;
Günahtan sarhoştum, ama dilekten ayık;
Umudumu rahmetine bağlamışım ben.

Büyükse de isyanım, kötülüklerim,
Yüce Tanrı’dan umut kesmiş değilim;
Bugün sarhoş ve harap ölsem de yarın
Rahmete kavuşur elbet kemiklerim.

Derde gama yatkın yüreğime acı;
Bu tutsak cana, garip gönlüme acı;
Bağışla meyhaneye giden ayağımı,
Kızıl kadehi tutan elime acı.

Akıl bu kadehi övdükçe över;
Alnından sevgiyle öptükçe öper;
Zaman Usta’ysa bu canım nesneyi
Hem yapar hem kırıp bin parça eder.

Ey zaman, bilmez misin ettiğin kötülükleri?
Sana düşer azapların, tövbelerin beteri.
Alçakları besler, yoksulları ezer durursun:
Ya bunak bir ihtiyarsın, ya da eşeğin biri.

Her sabah yeni bir gün doğarken,
Bir gün de eksilir ömürden;
Her şafak bir hırsız gibidir
Elinde bir fenerle gelen.

Rahmetin var, günah işlemekten korkmam;
Azığım senden, yolda çaresiz kalmam;
Mahşerde lutfunla ak pak olursa yüzüm
Defterim kara yazılmış olsun, aldırmam.